انسان یک موجود اجتماعی است، و اسلام نیز بر اجتماعی بودن را مورد تأیید و تأکید قرار داده؛ لذا گفتگو و تضارت آراء و تبادل نگاهها و انتخاب بهترین را ستایش نموده و مسلمانان را بهتبلیغ و دعوت دیگران بهدین مبین دستور داده است. لازمه مراوده و مفاهمه رعایت احترام طرف مقابل است. پلید خواندن و نجس معرفی کردن مخاطب مخل به این غرض مهم بوده و مخاطب را در حالت تدافعی قرار خواهد داد.
در این تحقیق یکی از ادلهای که در رابطه با نجاست کفار مطرح شده یعنی اجماع، با هدف کشف و تبیین دیدگاه فقه امامیه مورد بررسی قرار گرفته و با استناد بهآراء فقها و اندیشمندان شیعه در طول تاریخ و با روش کیفی و تحلیل نتیجه گرفته است، الف: تفاوت مبانی فقهای مدعی اجماع در رابطه با نجاست کفار، در حجیت اجماع، بیانگر اختلاف میباشد نه اجماع. ب: تعبیرات فقهایی که مدعای نجاست ذاتی کفار میباشند، متحد و همسان نیست. ج: با توجه بهشواهد مدارک موجود، اجماع ادعا شده نمیتواند اجماع تعبدی کاشف از رأی معصوم باشد. د: اجماع ادعا شده با روح دعوتگری و تبیین و تبلیغ در اسلام تناسبی ندارد، بلکه موجب اخلال در امر تبلیغ و دعوت بهاسلام میباشد